
On the SSPX Announcement of New Episcopal Consecrations:
Necessity, Succession, and the Care of Souls
To the clergy, religious, and faithful of the Old Roman Apostolate,
and to all those who seek to preserve the Catholic faith in its integrity and fullness:
grace to you and peace from God our Father, and from the Lord Jesus Christ.
Carissimi
The announcement by the Priestly Society of Saint Pius X of its intention to proceed with new episcopal consecrations on 1 July 2026 will inevitably provoke strong reactions, ranging from alarm to applause. Such responses are understandable. Yet they risk obscuring the more serious question that confronts the Church once again: why this situation has arisen at all.
It is neither sufficient nor honest to treat the SSPX announcement as an isolated act of defiance, detached from history, dialogue, or pastoral reality. The Society has stated—credibly and verifiably—that it sought engagement with Rome, articulated concrete pastoral needs, and received no response capable of resolving the practical problem it now faces. One may dispute its conclusions; one cannot simply ignore the facts.
At present, the SSPX numbers well over 1,400 clerics and religious worldwide, drawn from more than fifty nations, yet is served by only two bishops capable of exercising episcopal ministry within the Society. This is not a theoretical imbalance. It concerns ordinations, confirmations, visitations, governance, and sacramental continuity on a global scale. Any bishop, regardless of canonical posture, recognises that such a situation cannot persist indefinitely without consequence for souls.
History matters here. Archbishop Marcel Lefebvre did not act in 1988 because dialogue had failed to occur, but because dialogue had failed to deliver certainty. The Protocol of 5 May 1988 stands as documentary proof that negotiations took place; the subsequent consecrations demonstrate that assurances without guarantees were judged insufficient. That judgment may be contested, but it cannot be dismissed as reckless or uninformed.
Nor should the Campos precedent be forgotten. The episcopal consecration of Licínio Rangel in 1991—canonically irregular at the time—was later healed by Rome in 2002 through the erection of the Personal Apostolic Administration of Saint John Mary Vianney. In other words, the Holy See itself has acknowledged, at least once, that an episcopal act undertaken under a claim of necessity can later be reconciled without repudiating the pastoral realities that gave rise to it.
None of this requires one to endorse the SSPX’s ecclesiological position in full. But it does oblige us to resist caricature. The present crisis is not fundamentally about personalities, nor even about canonical infractions. It is about an unresolved tension in the post-conciliar Church between authority and Tradition, between juridical regularity and doctrinal trust, between administrative control and pastoral reality.
From my own vantage point as a bishop, I must say this plainly: necessity is not invoked lightly by those who bear responsibility for souls. When it is invoked repeatedly across decades, by different actors, in different regions, and under different pontificates, the honest question is not merely whether the claim is correct, but why the underlying conditions persist.
The Church has healed irregularities before. She has also, at times, allowed them to fester by substituting delay for resolution. What she cannot afford—especially now—is to confuse unity with uniformity, or obedience with silence, or authority with administrative closure.
If the Church truly desires reconciliation, then it must be prepared not only to demand submission, but to offer credible, stable, and doctrinally coherent guarantees. Absent these, appeals to patience ring hollow, and history shows that pastoral necessity will again force decisions that no one truly desires.
The SSPX announcement should therefore be received neither with triumphalism nor with outrage, but with sobriety. It is not a cause for celebration. It is a sign—once again—that something remains gravely unresolved in the life of the Church.
And unresolved questions, when left unattended, do not disappear. They return—this time with fewer bishops, greater urgency, and higher stakes.
I speak this way not as a theorist, but as a bishop who has learned—through long pastoral experience in irregular times—that souls cannot be sustained indefinitely on assurances alone.
Haec est via.
I.X.

Brichtelmestunensis
In Purificatione Beatæ Mariæ Virginis MMXXVI A.D.
FSSPX Communique
Nuntiatoria Report
LATIN
De Nuntio a Fraternitate Sacerdotali Sancti Pii X edito circa novas Consecrationes Episcopales: de Necessitate, Successione, et Cura Animarum
Nuntius a Fraternitate Sacerdotali Sancti Pii X prolatus, quo declaratur consilium novas consecrationes episcopales die I mensis Iulii anni 2026 celebrandi, procul dubio varias excitabit reactiones, ab anxietate usque ad approbationem. Huiusmodi reactiones intellegibiles sunt. Attamen periculum est ne quaestio gravior, quae Ecclesiae iterum obversatur, obscuratur: cur ad talem condicionem res ipsa pervenerit.
Nec satis est nec rectum hunc nuntium tamquam actum solitarium defectionis tractare, a historia, dialogo, vel realitate pastorali seiunctum. Fraternitas enim — modo credibili atque comprobabili — affirmat se communionem cum Roma quaesivisse, necessitates pastorales concretas exposuisse, ac responsum accepisse quod difficultatem practicam hodie exstantem solvere non valeat. Conclusiones quidem disputari possunt; facta tamen neglegi non possunt.
Hoc tempore Fraternitas plus quam mille et quadringentos clericos ac religiosos toto orbe complectitur, ex plus quinquaginta nationibus oriundos, atque tamen solummodo duobus Episcopis fruitur, qui intra ipsam ministerium episcopale exercere possunt. Haec non est inaequalitas theoretica. De ordinationibus, confirmationibus, visitationibus pastoralibus, regimine ac de ipsa continuatione vitae sacramentalis in scala universali agitur. Nullus Episcopus, qualibet condicione canonica positus, affirmare potest talem statum sine detrimento animarum indefinite permanere posse.
Historia hic momentum decisivum habet. Archiepiscopus Marcellus Lefebvre anno 1988 non egit quia dialogus defuisset, sed quia dialogus certitudinem non attulerat. Protocollo diei V mensis Maii anni 1988 signato hoc documentis comprobatur; consecrationes quae secutae sunt demonstrant promissiones sine firmis cautionibus insufficientes iudicatas esse. Hoc iudicium disputari potest; temerarium aut imperitum appellari non potest.
Nec praetereundum est exemplum Camporum. Consecratio episcopalis Licinii Rangel anno 1991 peracta — tunc quidem canonice irregularis — postea a Sede Apostolica anno 2002 sanata est per erectionem Administrationis Apostolicae Personalis Sancti Ioannis Mariae Vianney. Id est, ipsa Sancta Sedes agnovit actum episcopalem ex necessitate peractum postea posse ad ordinem iuridicum redigi, quin realitates pastorales unde ortus est repudiarentur.
Haec omnia plenam adhaesionem positioni ecclesiologicae Fraternitatis non exigunt. Sed caricaturam respuere exigunt. Crisi enim hodiernae radix non est primum in personis neque tantum in transgressionibus canonicis. Potius patefacit tensionem adhuc non solutam in Ecclesia postconciliari inter auctoritatem et Traditionem, inter regularitatem iuridicam et fiduciam doctrinalem, inter rationem mere administrativam et realitatem pastoralem.
Ex mea ipsa experientia ut Episcopus loquens, id aperte dicendum est: necessitas non leviter invocatur ab iis qui curam animarum gerunt. Cum per plures decenniorum cursus, a diversis actoribus, in variis regionibus ac sub variis pontificatibus, eadem necessitas iterum atque iterum invocatur, quaestio honesta non solum est utrum argumentum rectum sit, sed cur condiciones quae illud gignunt perseverent.
Ecclesia iam antea irregularitates sanavit. Nonnumquam tamen eas etiam incrassescere permisit, solutionem dilatione substituens. Quod vero sibi praesertim hodie permittere non potest, est unitatem cum uniformitate confundere, obedientiam cum silentio aequare, aut auctoritatem ad clausuram mere administrativam redigere.
Si Ecclesia reconciliationem vere desiderat, parata esse debet non solum submissionem exigere, sed etiam cautiones credibiles, stabiles atque doctrinaliter cohaerentes offerre. His deficientibus, exhortationes ad patientiam inanes sonant, atque historia docet necessitatem pastoralem rursus ad decisiones compellere quas nemo re vera optat.
Nuntius igitur a Fraternitate Sancti Pii X editus nec triumphalismo nec indignatione excipiendus est, sed sobrietate. Non est causa celebrationis. Est potius signum — iterum — aliquid grave in vita Ecclesiae manere non solutum.
Quaestiones enim non solutae non evanescunt. Redeunt — hoc tempore cum paucioribus Episcopis, maiori urgentia, ac gravioribus ponderibus.
Haec scribo non ut theorista, sed ut Episcopus qui per longam experientiam pastoralem in temporibus irregularibus didicit animarum curam diutius promissionibus solis sustineri non posse.
FRANÇAIS
Sur l’annonce de la Fraternité Saint-Pie X concernant de nouvelles consécrations épiscopales : nécessité, succession et soin des âmes
L’annonce faite par la Fraternité Sacerdotale Saint-Pie X de son intention de procéder à de nouvelles consécrations épiscopales le 1er juillet 2026 suscitera inévitablement des réactions contrastées, allant de l’inquiétude à l’approbation. Ces réactions sont compréhensibles. Elles risquent toutefois d’obscurcir la question plus grave à laquelle l’Église se trouve une fois encore confrontée : pourquoi une telle situation a-t-elle surgi.
Il n’est ni suffisant ni honnête de traiter cette annonce comme un acte isolé de défiance, détaché de l’histoire, du dialogue ou de la réalité pastorale. La Fraternité affirme – de manière crédible et vérifiable – avoir recherché un dialogue avec Rome, exposé des besoins pastoraux concrets, et reçu une réponse incapable de résoudre le problème pratique auquel elle est aujourd’hui confrontée. On peut contester ses conclusions ; on ne peut ignorer les faits.
À l’heure actuelle, la Fraternité compte bien plus de 1 400 clercs et religieux à travers le monde, issus de plus de cinquante nations, tout en n’étant servie que par deux évêques capables d’exercer un ministère épiscopal en son sein. Il ne s’agit pas d’un déséquilibre théorique. Il concerne les ordinations, les confirmations, les visites pastorales, le gouvernement et la continuité sacramentelle à l’échelle mondiale. Aucun évêque, quelle que soit sa situation canonique, ne peut prétendre qu’une telle situation puisse durer indéfiniment sans conséquences pour les âmes.
L’histoire est ici déterminante. L’archevêque Marcel Lefebvre n’a pas agi en 1988 faute de dialogue, mais parce que le dialogue n’avait pas apporté de garanties. Le Protocole du 5 mai 1988 en constitue la preuve documentaire ; les consécrations qui ont suivi montrent que des assurances sans garanties ont été jugées insuffisantes. Ce jugement peut être discuté ; il ne peut être qualifié de téméraire ou d’ignorant.
Il ne faut pas non plus oublier le précédent de Campos. La consécration épiscopale de Licínio Rangel en 1991 – canoniquement irrégulière à l’époque – a été ultérieurement régularisée par Rome en 2002 par l’érection de l’Administration apostolique personnelle Saint-Jean-Marie-Vianney. Autrement dit, le Saint-Siège lui-même a reconnu qu’un acte épiscopal accompli sous le signe de la nécessité pouvait être ultérieurement réconcilié sans renier les réalités pastorales qui l’avaient motivé.
Rien de cela n’exige une adhésion pleine et entière à la position ecclésiologique de la Fraternité. Mais cela oblige à refuser la caricature. La crise actuelle ne relève pas fondamentalement des personnes, ni même d’infractions canoniques. Elle révèle une tension non résolue dans l’Église postconciliaire entre autorité et Tradition, entre régularité juridique et confiance doctrinale, entre une logique purement administrative et la réalité pastorale.
Du point de vue qui est le mien en tant qu’évêque, je dois le dire clairement : la nécessité n’est pas invoquée à la légère par ceux qui portent la charge des âmes. Lorsqu’elle est invoquée de manière récurrente sur plusieurs décennies, par des acteurs différents, dans des régions différentes et sous des pontificats différents, la question honnête n’est pas seulement de savoir si l’argument est juste, mais pourquoi les conditions qui le font naître persistent.
L’Église a déjà guéri des situations irrégulières. Elle a aussi, parfois, laissé ces situations s’envenimer en substituant le report à la résolution. Ce qu’elle ne peut se permettre – surtout aujourd’hui – c’est de confondre l’unité avec l’uniformité, l’obéissance avec le silence, ou l’autorité avec une fermeture administrative.
Si l’Église désire réellement la réconciliation, elle doit être prête non seulement à demander la soumission, mais à offrir des garanties crédibles, stables et doctrinalement cohérentes. À défaut, les appels à la patience sonnent creux, et l’histoire montre que la nécessité pastorale contraindra à nouveau des décisions que personne ne souhaite réellement.
L’annonce de la Fraternité Saint-Pie X doit donc être reçue ni avec triomphalisme ni avec indignation, mais avec sobriété. Elle n’est pas un motif de célébration. Elle est le signe, une fois encore, qu’une question grave demeure non résolue dans la vie de l’Église.
Car les questions non résolues ne disparaissent pas. Elles reviennent — cette fois avec moins d’évêques, plus d’urgence et des enjeux plus élevés.
Je parle ainsi non en théoricien, mais en évêque qui a appris, par une longue expérience pastorale en des temps irréguliers, que les âmes ne peuvent longtemps être soutenues par de simples assurances.
ITALIANO
Sull’annuncio della Fraternità San Pio X circa nuove consacrazioni episcopali: necessità, successione e cura delle anime
L’annuncio della Fraternità Sacerdotale San Pio X della sua intenzione di procedere a nuove consacrazioni episcopali il 1° luglio 2026 susciterà inevitabilmente reazioni contrastanti, dall’allarme all’approvazione. Tali reazioni sono comprensibili. Esse rischiano tuttavia di oscurare la questione più grave che si ripresenta ancora una volta nella vita della Chiesa: perché una simile situazione è giunta a maturazione.
Non è né sufficiente né onesto trattare questo annuncio come un atto isolato di sfida, avulso dalla storia, dal dialogo o dalla realtà pastorale. La Fraternità afferma — in modo credibile e verificabile — di aver cercato il confronto con Roma, di aver esposto esigenze pastorali concrete e di aver ricevuto una risposta incapace di risolvere il problema pratico che oggi si trova ad affrontare. Si possono contestare le conclusioni; non si possono ignorare i fatti.
Attualmente la Fraternità conta ben oltre 1.400 tra chierici e religiosi in tutto il mondo, provenienti da più di cinquanta nazioni, ed è tuttavia servita da soli due vescovi in grado di esercitare il ministero episcopale al suo interno. Non si tratta di uno squilibrio teorico. Sono in gioco ordinazioni, cresime, visite pastorali, governo e continuità sacramentale su scala globale. Nessun vescovo, qualunque sia la sua posizione canonica, può ritenere che una situazione del genere possa protrarsi indefinitamente senza conseguenze per le anime.
La storia è qui determinante. L’arcivescovo Marcel Lefebvre non agì nel 1988 per mancanza di dialogo, ma perché il dialogo non aveva prodotto garanzie. Il Protocollo del 5 maggio 1988 ne costituisce una prova documentaria; le consacrazioni che seguirono mostrano che promesse prive di garanzie furono giudicate insufficienti. Tale giudizio può essere discusso; non può essere liquidato come temerario o inconsapevole.
Non va neppure dimenticato il precedente di Campos. La consacrazione episcopale di Licínio Rangel nel 1991 — allora canonicamente irregolare — fu successivamente sanata da Roma nel 2002 mediante l’erezione dell’Amministrazione Apostolica Personale San Giovanni Maria Vianney. In altri termini, la Santa Sede ha riconosciuto che un atto episcopale compiuto in una situazione di necessità può essere successivamente riconciliato senza rinnegare le realtà pastorali che lo avevano generato.
Nulla di tutto ciò richiede un’adesione piena alla posizione ecclesiologica della Fraternità. Ma impone di respingere la caricatura. La crisi attuale non riguarda fondamentalmente le persone, né semplicemente infrazioni canoniche. Essa rivela una tensione irrisolta nella Chiesa post-conciliare tra autorità e Tradizione, tra regolarità giuridica e fiducia dottrinale, tra una logica puramente amministrativa e la realtà pastorale.
Dal mio punto di vista di vescovo, devo dirlo con chiarezza: la necessità non viene invocata con leggerezza da chi porta la responsabilità delle anime. Quando essa viene invocata ripetutamente nel corso dei decenni, da soggetti diversi, in contesti diversi e sotto pontificati diversi, la domanda onesta non è soltanto se l’argomento sia corretto, ma perché le condizioni che lo generano continuino a persistere.
La Chiesa ha già sanato situazioni irregolari. Talvolta, però, ha anche permesso che esse si incancrenissero sostituendo il rinvio alla risoluzione. Ciò che non può permettersi — soprattutto oggi — è confondere l’unità con l’uniformità, l’obbedienza con il silenzio, o l’autorità con una chiusura amministrativa.
Se la Chiesa desidera realmente la riconciliazione, deve essere pronta non solo a chiedere sottomissione, ma a offrire garanzie credibili, stabili e dottrinalmente coerenti. In mancanza di ciò, gli appelli alla pazienza risultano vuoti, e la storia dimostra che la necessità pastorale costringerà ancora una volta a decisioni che nessuno desidera realmente.
L’annuncio della Fraternità San Pio X deve dunque essere accolto né con trionfalismo né con indignazione, ma con sobrietà. Non è motivo di celebrazione. È il segno, ancora una volta, che una questione grave rimane irrisolta nella vita della Chiesa.
Le questioni irrisolte non scompaiono. Ritornano — questa volta con meno vescovi, maggiore urgenza e poste in gioco più elevate.
Parlo così non da teorico, ma da vescovo che ha imparato, attraverso una lunga esperienza pastorale in tempi irregolari, che le anime non possono essere sostenute a lungo da semplici rassicurazioni.
ESPAÑOL
Sobre el anuncio de la Fraternidad San Pío X relativo a nuevas consagraciones episcopales: necesidad, sucesión y cuidado de las almas
El anuncio de la Fraternidad Sacerdotal San Pío X de su intención de proceder a nuevas consagraciones episcopales el 1 de julio de 2026 suscitará inevitablemente reacciones encontradas, desde la alarma hasta la aprobación. Tales reacciones son comprensibles. Sin embargo, corren el riesgo de oscurecer la cuestión más grave a la que la Iglesia se enfrenta una vez más: por qué ha llegado a plantearse una situación de este tipo.
No es ni suficiente ni honesto tratar este anuncio como un acto aislado de desafío, desligado de la historia, del diálogo o de la realidad pastoral. La Fraternidad afirma —de manera creíble y verificable— haber buscado el diálogo con Roma, haber expuesto necesidades pastorales concretas y haber recibido una respuesta incapaz de resolver el problema práctico al que hoy se enfrenta. Se pueden discutir sus conclusiones; no se pueden ignorar los hechos.
En la actualidad, la Fraternidad cuenta con más de 1.400 clérigos y religiosos en todo el mundo, procedentes de más de cincuenta naciones, y sin embargo está atendida únicamente por dos obispos capaces de ejercer el ministerio episcopal en su seno. No se trata de un desequilibrio teórico. Afecta a las ordenaciones, las confirmaciones, las visitas pastorales, el gobierno y la continuidad sacramental a escala global. Ningún obispo, cualquiera que sea su situación canónica, puede sostener que una realidad así pueda prolongarse indefinidamente sin consecuencias para las almas.
La historia es aquí determinante. El arzobispo Marcel Lefebvre no actuó en 1988 por falta de diálogo, sino porque el diálogo no había ofrecido garantías. El Protocolo del 5 de mayo de 1988 constituye prueba documental de ello; las consagraciones que siguieron muestran que las promesas sin garantías fueron juzgadas insuficientes. Ese juicio puede ser discutido; no puede ser desestimado como temerario o ignorante.
Tampoco debe olvidarse el precedente de Campos. La consagración episcopal de Licínio Rangel en 1991 —canónicamente irregular en su momento— fue posteriormente sanada por Roma en 2002 mediante la erección de la Administración Apostólica Personal de San Juan María Vianney. En otras palabras, la Santa Sede reconoció que un acto episcopal realizado bajo una alegación de necesidad podía ser reconciliado posteriormente sin repudiar las realidades pastorales que le dieron origen.
Nada de esto exige una adhesión plena a la posición eclesiológica de la Fraternidad. Pero sí obliga a rechazar la caricatura. La crisis actual no se reduce fundamentalmente a personas ni siquiera a infracciones canónicas. Revela una tensión no resuelta en la Iglesia posconciliar entre autoridad y Tradición, entre regularidad jurídica y confianza doctrinal, entre una lógica puramente administrativa y la realidad pastoral.
Desde mi propia perspectiva como obispo, debo decirlo con claridad: la necesidad no es invocada a la ligera por quienes cargan con la responsabilidad de las almas. Cuando se invoca reiteradamente a lo largo de décadas, por actores distintos, en regiones distintas y bajo pontificados distintos, la pregunta honesta no es solo si el argumento es correcto, sino por qué persisten las condiciones que lo provocan.
La Iglesia ha sanado irregularidades antes. También ha permitido, en ocasiones, que se agraven sustituyendo la resolución por el aplazamiento. Lo que no puede permitirse —especialmente hoy— es confundir la unidad con la uniformidad, la obediencia con el silencio o la autoridad con un cierre meramente administrativo.
Si la Iglesia desea verdaderamente la reconciliación, debe estar dispuesta no solo a exigir sumisión, sino a ofrecer garantías creíbles, estables y doctrinalmente coherentes. En ausencia de estas, los llamamientos a la paciencia resultan vacíos, y la historia demuestra que la necesidad pastoral volverá a forzar decisiones que nadie desea realmente.
El anuncio de la Fraternidad San Pío X debe ser recibido, por tanto, ni con triunfalismo ni con indignación, sino con sobriedad. No es motivo de celebración. Es una señal —una vez más— de que algo grave permanece sin resolver en la vida de la Iglesia.
Las cuestiones no resueltas no desaparecen. Regresan —esta vez con menos obispos, mayor urgencia y mayores consecuencias.
Hablo así no como teórico, sino como obispo que ha aprendido, a través de una larga experiencia pastoral en tiempos irregulares, que las almas no pueden sostenerse indefinidamente sobre simples garantías.
TAGALOG
Tungkol sa Anunsyo ng Fraternidad ni San Pio X hinggil sa mga bagong konsagrasyong obispal: pangangailangan, pagsunod, at pangangalaga sa mga kaluluwa
Ang pahayag ng Fraternidad ng mga Pari ni San Pio X tungkol sa kanilang hangaring magsagawa ng mga bagong konsagrasyong obispal sa ika-1 ng Hulyo 2026 ay tiyak na magbubunga ng sari-saring reaksiyon, mula sa pangamba hanggang sa pagsang-ayon. Ang gayong mga reaksiyon ay mauunawaan. Gayunman, may panganib na matabunan nito ang mas mabigat na tanong na muling humaharap sa Simbahan: bakit umabot sa ganitong kalagayan ang sitwasyon.
Hindi sapat, at hindi rin tapat, na ituring ang anunsyong ito bilang isang hiwalay na kilos ng pagsuway, na walang kaugnayan sa kasaysayan, sa diyalogo, o sa konkretong realidad pastoral. Ipinahayag ng Fraternidad — sa paraang kapani-paniwala at mapapatunayan — na sila ay humingi ng pakikipag-ugnayan sa Roma, naglahad ng malinaw at kongkretong pangangailangang pastoral, at tumanggap ng tugong hindi nakatugon sa praktikal na suliraning kanilang kinakaharap ngayon. Maaaring pagtalunan ang kanilang mga konklusyon; hindi maaaring ipagsawalang-bahala ang mga katotohanan.
Sa kasalukuyan, ang Fraternidad ay binubuo ng mahigit 1,400 na mga klero at relihiyoso mula sa mahigit limampung bansa sa buong mundo, subalit pinaglilingkuran lamang ng dalawang obispong may kakayahang gumanap ng ganap na ministeryong obispal sa loob ng samahan. Hindi ito isang teoretikal na kakulangan. Saklaw nito ang ordinasyon, kumpil, mga pagdalaw pastoral, pamamahala, at ang pagpapatuloy ng buhay sakramental sa pandaigdigang saklaw. Walang sinumang obispo, anuman ang kanyang kalagayang kanonikal, ang makapagsasabing ang ganitong sitwasyon ay maaaring magpatuloy nang walang hanggan nang walang masamang epekto sa mga kaluluwa.
Mahalaga rito ang kasaysayan. Hindi kumilos si Arsobispo Marcel Lefebvre noong 1988 dahil sa kakulangan ng diyalogo, kundi dahil ang diyalogo ay hindi nagbunga ng katiyakan. Ang Protokolo ng ika-5 ng Mayo 1988 ay nagsisilbing dokumentadong patunay nito; ang mga konsagrasyong sumunod ay nagpapakita na ang mga pangakong walang matibay na garantiya ay itinuring na hindi sapat. Maaaring kuwestiyunin ang paghatol na iyon; hindi ito maaaring ituring na pabaya o walang kaalaman.
Hindi rin dapat kalimutan ang naunang karanasan sa Campos. Ang konsagrasyong obispal ni Licínio Rangel noong 1991 — na noon ay itinuturing na kanonikal na iregular — ay kalaunang inayos ng Roma noong 2002 sa pamamagitan ng pagtatatag ng Personal Apostolic Administration ni San Juan Maria Vianney. Ipinakikita nito na kinilala ng Banal na Luklukan na ang isang gawaing obispal na isinagawa dahil sa pangangailangan ay maaaring paglaon ay mapanumbalik sa kaayusan nang hindi itinatatwa ang mga pastoral na realidad na pinagmulan nito.
Wala sa mga ito ang nangangailangan ng ganap na pagsang-ayon sa posisyong eklesiyolohikal ng Fraternidad. Ngunit hinihingi nito ang pagtanggi sa karikatura. Ang kasalukuyang krisis ay hindi pangunahing usapin ng mga personalidad, ni simpleng mga paglabag na kanonikal. Ipinapakita nito ang isang hindi pa nalulutas na tensiyon sa Simbahang post-konsilyar sa pagitan ng awtoridad at Tradisyon, ng legal na kaayusan at tiwalang doktrinal, ng lohikang purong administratibo at ng realidad pastoral.
Mula sa aking sariling pananaw bilang isang obispo, malinaw kong sinasabi ito: ang pangangailangan ay hindi basta-bastang ipinahahayag ng mga may pananagutan sa mga kaluluwa. Kapag ito ay paulit-ulit na binabanggit sa loob ng maraming dekada, ng iba’t ibang mga tagapaglingkod, sa iba’t ibang mga lugar at sa ilalim ng iba’t ibang mga pontipikado, ang tapat na tanong ay hindi lamang kung tama ang katuwiran, kundi kung bakit patuloy na umiiral ang mga kundisyong nagbubunsod nito.
Ang Simbahan ay nakapagpagaling na ng mga iregularidad noon. May mga pagkakataon ding hinayaan niyang lumala ang mga ito sa pamamagitan ng pagpapalit ng paglutas ng paulit-ulit na pagpapaliban. Ang hindi niya maaaring ipagkamali — lalo na sa ating panahon — ay ang ipaghalo ang pagkakaisa at pagkakapare-pareho, ang pagsunod at katahimikan, o ang awtoridad at pagsasara na pawang administratibo.
Kung tunay na ninanais ng Simbahan ang pagkakasundo, kailangan niyang maging handa hindi lamang humiling ng pagsunod, kundi mag-alok ng mga garantiya na kapani-paniwala, matatag, at doktrinal na magkakaugnay. Kung wala ang mga ito, ang mga panawagan sa pagtitiyaga ay nawawalan ng saysay, at ipinakikita ng kasaysayan na ang pangangailangang pastoral ay muling magtutulak sa mga pasyang walang sinuman ang tunay na nagnanais.
Ang anunsyo ng Fraternidad ni San Pio X ay dapat tanggapin hindi sa diwa ng pagtatagumpay o galit, kundi sa kahinahunan. Hindi ito dahilan ng pagdiriwang. Ito ay tanda — muli — na may isang mabigat na suliraning nananatiling hindi nalulutas sa buhay ng Simbahan.
Ang mga tanong na hindi nalulutas ay hindi basta nawawala. Sila ay bumabalik — sa pagkakataong ito na may mas kaunting mga obispo, higit na pagkaapurahan, at mas mabigat na mga implikasyon.
Ako ay nagsasalita hindi bilang isang teorista, kundi bilang isang obispo na natuto, sa mahabang karanasang pastoral sa mga panahong hindi regular, na ang mga kaluluwa ay hindi maaaring patuloy na mapanatili sa pamamagitan lamang ng mga pangakong walang katiyakan.
GERMAN
Zur Ankündigung der Priesterbruderschaft St. Pius X über neue bischöfliche Weihen: Notwendigkeit, Sukzession und die Sorge um die Seelen
Die Ankündigung der Priesterbruderschaft St. Pius X, am 1. Juli 2026 neue bischöfliche Weihen vornehmen zu wollen, wird unweigerlich unterschiedliche Reaktionen hervorrufen – von Besorgnis bis Zustimmung. Solche Reaktionen sind verständlich. Sie bergen jedoch die Gefahr, die ernstere Frage zu verdecken, mit der sich die Kirche einmal mehr konfrontiert sieht: Warum ist es überhaupt zu einer solchen Situation gekommen?
Es ist weder ausreichend noch redlich, diese Ankündigung als einen isolierten Akt des Widerstands zu betrachten, losgelöst von Geschichte, Dialog und pastoraler Wirklichkeit. Die Bruderschaft erklärt – glaubwürdig und überprüfbar –, sie habe den Dialog mit Rom gesucht, konkrete pastorale Bedürfnisse vorgetragen und eine Antwort erhalten, die nicht geeignet war, das praktische Problem zu lösen, vor dem sie sich heute sieht. Man mag ihre Schlussfolgerungen bestreiten; die Fakten lassen sich nicht ignorieren.
Derzeit zählt die Bruderschaft weltweit weit über 1.400 Kleriker und Ordensangehörige aus mehr als fünfzig Nationen, wird jedoch lediglich von zwei Bischöfen betreut, die innerhalb der Gemeinschaft ein bischöfliches Amt ausüben können. Dies ist kein theoretisches Ungleichgewicht. Es betrifft Priesterweihen, Firmungen, bischöfliche Visitationen, Leitung und die sakramentale Kontinuität auf globaler Ebene. Kein Bischof – unabhängig von seiner kanonischen Stellung – kann ernsthaft behaupten, ein solcher Zustand könne auf unbestimmte Zeit ohne Schaden für die Seelen fortbestehen.
Hier kommt der Geschichte entscheidende Bedeutung zu. Erzbischof Marcel Lefebvre handelte 1988 nicht, weil es an Dialog gefehlt hätte, sondern weil der Dialog keine Verlässlichkeit hervorgebracht hatte. Das Protokoll vom 5. Mai 1988 liefert hierfür einen dokumentarischen Beleg; die darauffolgenden Weihen zeigen, dass Zusicherungen ohne belastbare Garantien als unzureichend beurteilt wurden. Diese Einschätzung mag diskutiert werden; sie kann jedoch nicht als leichtfertig oder unkundig abgetan werden.
Ebenso wenig darf das Beispiel von Campos übergangen werden. Die bischöfliche Weihe von Licínio Rangel im Jahr 1991 – damals kanonisch irregulär – wurde später im Jahr 2002 durch den Heiligen Stuhl geheilt, durch die Errichtung der Personalapostolischen Administration St. Johannes Maria Vianney. Mit anderen Worten: Der Apostolische Stuhl selbst hat anerkannt, dass ein aus einer Notlage heraus vollzogener bischöflicher Akt später rechtlich geordnet werden kann, ohne die pastoralen Gegebenheiten zu verleugnen, aus denen er hervorgegangen ist.
All dies verlangt keine uneingeschränkte Zustimmung zur ekklesiologischen Position der Bruderschaft. Es verpflichtet jedoch dazu, Karikaturen zurückzuweisen. Die gegenwärtige Krise ist ihrem Wesen nach weder eine Frage von Persönlichkeiten noch allein von kanonischen Verstößen. Sie offenbart vielmehr eine bis heute ungelöste Spannung in der nachkonziliaren Kirche zwischen Autorität und Tradition, zwischen rechtlicher Ordnung und lehrmäßiger Vertrauenswürdigkeit, zwischen einer rein administrativen Logik und der pastoralen Wirklichkeit.
Aus meiner eigenen Perspektive als Bischof sage ich dies offen: Notwendigkeit wird von denen, die Verantwortung für Seelen tragen, nicht leichtfertig geltend gemacht. Wenn sie über Jahrzehnte hinweg, von unterschiedlichen Akteuren, in unterschiedlichen Regionen und unter unterschiedlichen Pontifikaten immer wieder geltend gemacht wird, dann lautet die ehrliche Frage nicht nur, ob das Argument zutrifft, sondern warum die Bedingungen, die es hervorrufen, fortbestehen.
Die Kirche hat Unregelmäßigkeiten bereits früher geheilt. Sie hat es jedoch zuweilen auch zugelassen, dass sie sich verfestigen, indem Aufschub an die Stelle von Lösung trat. Was sie sich – gerade heute – nicht leisten kann, ist, Einheit mit Uniformität zu verwechseln, Gehorsam mit Schweigen gleichzusetzen oder Autorität auf eine bloß administrative Abschließung zu reduzieren.
Wenn die Kirche wirklich Versöhnung wünscht, muss sie bereit sein, nicht nur Unterordnung einzufordern, sondern glaubwürdige, stabile und lehrmäßig kohärente Garantien anzubieten. Fehlen diese, wirken Appelle zur Geduld hohl, und die Geschichte zeigt, dass pastorale Notwendigkeit erneut Entscheidungen erzwingen wird, die niemand wirklich wünscht.
Die Ankündigung der Priesterbruderschaft St. Pius X sollte daher weder triumphalistisch noch empört aufgenommen werden, sondern mit Nüchternheit. Sie ist kein Anlass zur Freude. Sie ist vielmehr ein weiteres Zeichen dafür, dass in der Kirche eine schwerwiegende Frage ungelöst bleibt.
Ungelöste Fragen verschwinden nicht. Sie kehren zurück – diesmal mit weniger Bischöfen, größerer Dringlichkeit und höheren Einsätzen.
Ich spreche so nicht als Theoretiker, sondern als Bischof, der durch lange pastorale Erfahrung in unregelmäßigen Zeiten gelernt hat, dass Seelen auf Dauer nicht von bloßen Zusicherungen getragen werden können.
Please note that all material on this website is the Intellectual Property (IP) of His Grace, the Titular Archbishop of Selsey and protected by Copyright and Intellectual Property laws of the United Kingdom, United States and International law. Reproduction and distribution without written authorisation of the owner is prohibited.
(©)The Titular Archbishop of Selsey 2012-2026. All Rights Reserved.




